Z wzajemnością nie lubię poniedziałków. Sądzę, że gdyby miała w końcu nadejść wyczekiwana apokalipsa, to tym sądnym dniem byłby właśnie poniedziałek. Ten dzień tygodnia przeklęłam jeszcze za czasów szkolnych, bo jak na złość to właśnie ten dzień rozpoczynał tygodniową harówkę. Później też nie było lepiej. Na studiach dziesięciogodzinny maraton wykładów, w pracy w banku w poniedziałek przychodzili sami wariaci (czyt. trudni klienci lub klienci z problemami natury psychicznej). Teraz też dzień ten wydaje się jakoś dziwnie cięższy niż pozostałe dni tygodnia. W sumie to tak nie lubię tego poniedziałku, że czasem aż mi go żal. Od czasu do czasu zdarzy się jednak cud i poniedziałek jest Świętem.
